Harry’s Blues uitzending 19 november van 18-19 uur speciale aandacht voor The Doggoners Blues Out

Albert Haar

Harry's Blues

http://www.harrysblues.nl/

RTV Drenthe.

Begin september 1991 ging Harry's Blues van start, geproduceerd door Albert Haar en gepresenteerd en samengesteld door Harry Muskee en Albert Haar. De keuze van de muziek viel, het zal niemand verbazen, vooral op blues.

De samenstellers van Harry's Blues maakten twee reizen, in 1993 en 1999, naar Amerika 'op zoek naar de wortels van de blues'. Een jaar lang maakten ze reportages op lokaties in Nederland met interessante mensen die iets bijzonders met een bepaalde plek hadden. Met Jan Marijnissen naar een kapel in Megen, met Han Reiziger op het station in Baarn en bij Simon Vinkenoog thuis in Amsterdam.
Nadat Harry Muskee in 2011 overleed was het de vraag of het programma voortgezet moest worden. Heel wat mensen in Drenthe, en ook daarbuiten, vonden het een hommage aan Harry Muskee om het programma als zijn 'icoon' te handhaven. En nog steeds klinkt op zondagavond tussen zes en zeven uur de bluesmuziek. 25 jaar jaar bestaat het programma nu als eerbetoon aan de blues in het algemeen en Drenthe in het bijzonder en nu voor Harry Muskee.

Playlist Harry’s Blues 19 november 2017

Johan Meijer uit Vries, geboren in Oosterhoogebrug in Groningen, maakt al tientallen jaren muziek. Naast zijn werk in het onderwijs speelde hij in allerlei bands. Het langst in de Greyhound Blues Band. Met deze band begeleidde hij tal van Amerikaanse bluesartiesten die in Nederland toerden. Met The Doggoners Blues Out brengt hij zijn derde soloalbum uit. Gemaakt in de studio van Mr. Bassman, Anne Doedens, in Eelde.
Jon Meyerjon schreef alle teksten en maakte de muziek en het album werd live opgenomen in Eelde met de mannen van de Greyhound Blues Band, aangevuld met blazers en Anne Doedens op de pedal steel guitar. Een zeer verzorgde en prettige cd die een ruim publiek verdiend.

CD van de maand november in Crossroad Blues Radio Hoogeveen

Harry Boertien

Zo ongeveer bijna 17 jaar terug is Crossroad Blues ontstaan uit de wekelijkse ‘Bluesplate van de Weke’ in het Streektaalprogramma ‘Plaatstaal’.

In ‘Crossroad Blues’ is plaats voor alle bluesstijlen van Delta- tot Streektaal Blues en alles wat daar tussen zit.
Sinds enige tijd heeft ‘Crossroad Blues’ ook een eigen Facebook pagina waar ik regelmatig nieuwtjes op plaats en ongeveer twee uur voor de uitzending de playlist.
Zie hieronder de link naar de Facebook pagina van ‘Crossroad Blues’ Radio Hoogeveen.

Harry's keuze voor de CD van de maand november is na enig wikken en wegen het album The Doggoners Blues Out geworden. Een goede keuze!

Recensie BluesMagazine The Doggoners Blues Out 26 okt 2017 – Gerrit Schinkel

Klik afbeelding voor meer recensies, concertverslagen, agenda en bluesnieuws.

Jon Meyerjon – The Doggoners Blues Out
Format: CD / Label: Eigen Beheer
Releasedatum: 25 augustus 2017     

Tekst: Gerrit Schinkel

De in Groningen geboren en tegenwoordig in het Drentse Vries wonende Jon Meyerjon (Johan Meijer) is al een halve eeuw actief in de muziekscene. Hij speelt in diverse bands en in 1990 besluit hij zich helemaal te richten op de blues en sluit zich als zanger-gitarist aan bij de in 1991 in Assen opgerichte Greyhound Blues Band. Deze band begeleidt veel artiesten waaronder ook authentieke Amerikaanse bluesartiesten als Henry Gray, Aron Burton, Louisiana Red en James Harman. De Greyhound Blues Band heeft getoerd in Zwitserland, Duitsland, België, Frankijk en treedt uiteraard ook in Nederland op.

Naast zanger-gitarist van Greyhound Blues Band treedt Meyerjon ook solo op. Zijn eerste soloalbum ‘Doggone It!’ verschijnt in 2001, in 2007 gevolgd door ‘Blues Rhythm ‘n’ Love’. De muziek van Meyerjon kan volgens zeggen worden getypeerd als ‘Doggone Blues’, d.w.z. een eigen stijl met gemakkelijk in het gehoor liggende, dansbare muziek, die haar wortels heeft in de blues, maar ook zijwegen inslaat.

Voor het opnemen van zijn derde soloalbum heeft Meyerjon tien ‘dekselse kerels’ (doggoners) uitgenodigd om zich met hem in de Bassman Studio in Eelde muzikaal uit te leven. Het resultaat hiervan verscheen in augustus jl. op het album ‘The Doggoners Blues Out’. Op dit album staan elf door Meyerjon geschreven songs. In het openingsnummer Mortgage Blues wordt meteen duidelijk wat we van deze Doggoners kunnen verwachten. Bluesrock met fel gitaarwerk. De trompetsolo’s van Ramses Helmus in Bright Red Mustang 73 zijn schitterend. In Wonder Where Wonder Why, valt de strakke ritmesectie op. Hierna volgt een prachtige slowblues van ruim zeseneenhalve minuut, met een huilende mondharmoncia, een lekkere Hammond en een felle gitaarsolo. Het tempo gaat weer omhoog in het funky Drag It Up, met wederom een scheurende harmonicasolo en spetterend gitaarwerk. Na de funky bluesrocker Sleep With Open Eyes, met dominant drumwerk, een loeiharde gitaarsolo en een Hammondsolo is het weer tijd voor een rustpunt met de melodieuze ballad South Dakota Plains met pedal steel, sax en Hammond. Can’t Get Myself To Bed is een jazzy ballad met Hammond, sax- en trompetsolo’s en strak drumwerk. In de uptempo bluesrocker Doggone Blues mag Richard Koster zich weer uitleven met huilende harmonicasolo’s naast de venijnige gitaarsolo’s en de felle ritmesectie. De gitaristen komen weer helemaal aan hun trekken in de instrumentale shuffle Shuffling Kris. In het slotnummer wordt overduidelijk voldaan aan het verzoek van Jon Meyerjon om zich met hem muzikaal uit te leven. Dat doen ze bijna zeven minuten lang in Nail A Turning Point. Een sterke uitsmijter!

 

Conclusie:
‘The Doggoners Blues Out’ is een uitstekend blues(rock) album waar het speelplezier van afspat. Deksels lekker.

A Doggoners Blues Out in Kerk Kropswolde op zondag 26 november

De Kerk van Kropswolde is met tal van andere kerken in Groningen eigendom van de Stichting Oude Groninger Kerken. Deze kerken zijn bekend om hun rijk historisch verleden en worden door een groep vrijwilligers gekoesterd. Om de kerken levend te houden worden naast allerlei plechtigheden en exposities ook zang- en muziekuitvoeringen gehouden.

 

Jon Meyerjon

De als Johan Meijer in Groningen geboren Jon Meyerjon kwam al op jonge leeftijd in aanraking met muziek. Na jarenlang deel te hebben uitgemaakt van verschillende bands besloot Meyerjon zich in 1990 op blues te richten en sloot hij zich aan bij de oorspronkelijk in Assen ontstane Greyhound Blues Band.
In deze band heeft hij zich verder ontwikkeld als zanger/gitarist en heeft veel ervaring opgedaan met het begeleiden van veel, vaak Amerikaanse, bluesmuzikanten. Te noemen zijn: Henry Gray, Aron Burton, Louisiana Red, James Harman, Chicago Bob Nelson, Gene Taylor, Tino Gonzales, Memo Gonzalez en Eb Davis.

Van Jon zijn drie albums verschenen: The Doggoners Blues Out (2017), Blues Rhythm ‘n Love (2007) en Doggone It! (2001).
De muziek van Meyerjon kun je vangen onder de term “Doggone Blues”. Het is een eigen stijl met gemakkelijk in het gehoor liggende, dansbare muziek, die haar wortels heeft in de blues, maar ook zijwegen inslaat.

Het tijdschrift Aloha noemde het ooit “...ongekunstelde blues waar de spontaniteit vanaf druipt... de kracht van Meyerjon is dat hij zich niet te buiten gaat aan krachtpatserij op z'n gitaar”.
De muzikale uitvoering ziet hij het liefst als een “Blues Out” met intuïtie, ervaring en lef vertolken van de nummers.
Naast solo-optredens is Meyerjon zanger-gitarist van The Greyhound Blues Band. Deze band heeft getoerd in Duitsland, België, Zwitserland en Frankrijk en treedt in geheel Nederland op.

 

Michiel Mens

De in Enkhuizen geboren Michiel Mens bespeelt naast het hammondorgel de sousafoon. Dit instrument verbindt hem al twintig jaar aan de Boomerangs; een gerenommeerde jazzband uit het Noorden van het land.
De van oorsprong klassiek geschoolde toetsenist werd na het beluisteren van albums van Jimmy Smith en Dr. Lonnie Smith gegrepen door het Hammond en heeft zich sindsdien toegelegd op dit instrument.
Michiel speelt in een aantal jazz- en bluesformaties, waaronder The Boomerangs, Channel 99, Par-3 en The Greyhound Blues Band.

René van Astenrode

René volgde zijn studie slagwerk aan het Conservatorium te Groningen en studeerde drums en vibrafoon en Den Haag.
Hij gaf methodiek les aan de afdeling jazz op het Conservatorium in Groningen.
Tegenwoordig werkt René bij de muziekschool in Haren, in Gieten en bij Kunstenschool ZG in Stadskanaal.
In zijn kwartet “Good Vibes" speelt hij vibrafoon en speelt eigen composities.
Met diverse jazz-formaties maakte hij tournees in Frankrijk en Duitsland.
Enkele andere bands waarin René actief is: Potbaumgarten and Friends, Vintagefive en Fens & Friends.

Jon Meyerjon en The Doggoners Blues Out door Ronald Veenstra (Oostermoer 5 AUG17)

Jon Meyerjon presenteert derde solo-cd

VRIES - Zanger/gitarist Jon Meyerjon uit Vries heeft tien bluesmuzikanten uitgenodigd om zich samen met hem muzikaal uit te leven in de Bassman Studio in Eelde. Het resultaat is zijn derde solo-cd: The Doggoners Blues Out.

door Ronald Veenstra

Johan Meijer

De 66 jaar geleden als Johan Meijer in Groningen geboren Jon Meyerjon kwam al op jonge leeftijd in aanraking met muziek. Een klasgenoot liet weten op zoek te zijn naar een zanger voor een band en een auditie later was Meyerjon de frontman van St. James Incredible, één van de vele Top 40-coverbands die in de jaren zestig in Groningen actief waren. Na jarenlang deel te hebben uitgemaakt van verschillende bands besloot Meyerjon zich in 1990 op één genre te gaan richten. Hij twijfelde tussen country en blues. Het werd blues. Toen de oorspronkelijk in Assen ontstane Greyhound Blues Band een zanger/gitarist zocht, meldde Meyerjon zich aan voor een auditie. ,,Ik deed op donderdag auditie en stond op vrijdag al met de band op het podium in Drachten”, lacht de tegenwoordig in Vries woonachtige Meyerjon. ,,Ik werd gelijk in het diepe gegooid. Maar dit past wel bij de blues: het is vaak een kwestie van veel spelen en weinig repeteren.”

Intuïtie

Dit is ook van toepassing op The Doggoners Blues Out, na Doggone It! (2001) en Blues, Rhythm ‘n Love (2007) de derde solo-cd die Jon Meyerjon heeft uitgebracht. Meyerjon nodigde tien bluesmuzikanten die hij in de loop der jaren in het bluescircuit heeft leren kennen uit om zich samen met hem muzikaal uit te leven in een ‘blues out’ in de Bassman Studio in Eelde. De term ‘blues out’ staat voor het intuïtief en live inspelen van de nummers die Meyerjon zelf heeft geschreven en gearrangeerd en waarvan hij de basis via internet beschikbaar heeft gesteld. Gedurende vier avondsessies in de Bassman Studio speelden de muzikanten hun partijen in. Het resultaat is een bluesy album met een erg gevarieerde instrumentale bezetting en aanstekelijke grooves.  Meyerjon: ,,Normaal gesproken neem je een album op met een band met een vaste bezetting, maar nu kon ik ook gebruik maken van instrumenten die niet standaard in een bluesband voorkomen, zoals de trompet. De intuïtie van de muzikanten speelde bij de opnames een belangrijke rol, maar toch klinkt het alsof het goed gerepeteerd is. Ik had geluk dat ik de beschikking had over muzikanten die dit aankunnen.” De muzikanten die medewerking hebben verleend aan The Doggoners Blues Out zijn Martin van der Velde (bas), George Snijder (drums), Michiel Mens (hammondorgel), Lars Müller (gitaar), Mick van Heijningen (gitaar), Richard Koster (harmonica), Ted Pickman (saxofoon), Ramses Helmus (trompet), Jos Smidt (bas) en Anne Doedens (pedal steel).

Pruimtabak

Blues is een muziekstijl die aan het einde van de 19e eeuw is ontstaan en die zijn oorsprong vindt in de muziek die slaven uit Afrika in het zuiden van de Verenigde Staten - onder andere in de Mississippidelta - maakten. In de loop van de jaren zijn veel verschillende stijlen ontstaan binnen de blues, waarvan de Chicagoblues misschien wel de bekendste is. Wie ‘Doggone blues’ intikt in zoekmachine Google, komt onvermijdelijk bij de Greyhound Blues Band en Jon Meyerjon uit. ,,Doggone is een begrip dat vooral in Texas veel wordt gebruikt en dat zoiets betekent als deksels, donders”, legt Meyerjon uit. ,,Een fabrikant van pruimtabak gebruikte als slogan de term doggone chew. Zo zijn we aan deze benaming gekomen.” Volgens Meyerjon staat de term ‘Doggone blues’ ook wel degelijk voor een eigen muziekstijl die hij met zijn Greyhound Blues Band in de loop der jaren heeft ontwikkeld. ,,Doggone blues is gemakkelijk in het gehoor liggende, dansbare blues. Onze muziek heeft haar wortels in de blues, maar we slaan ook zijwegen in.” Blues heeft de reputatie zwaarmoedig te zijn, maar daar is bij de muziek van Jon Meyerjon en de Greyhound Blues Band geen sprake van. ,,Wat dat betreft zijn wij de Mozart van de blues”, lacht Meyerjon. ,,Wij maken muziek om mensen te vermaken, wij willen dat ons publiek zich happy voelt. Ik heb wel eens iemand horen zeggen: als dit blues is, dan hou ik van blues.”

Bassman Studio: Michiel Mens, Jon, Jos Smidt, George Snijder, Ramses Helmus, Ted Pickman (met de klok mee)

Volksaard

Nu zijn derde solo-cd een feit is, richt Jon Meyerjon zich weer volledig op de Greyhound Blues Band. Afgelopen zondag begeleidde de band Ronald Schoonveld tijdens een jamsessie in café De Dependance in Assen, in september staat de Greyhound Blues Band op het podium van IJsseljazz in het Gelderse Gorssel. Hoewel de band ook optrad in landen als Duitsland, België, Frankrijk en Zwitserland, blijft de Doggone blues van de Greyhound Blues Band vooral in Noord-Nederland populair. ,,Dat veel mensen in het Noorden van blues houden, heeft blijkbaar met de volksaard te maken”, denkt Meyerjon. ,,Ook in het aangrenzende deel van Duitsland wordt onze muziek erg gewaardeerd.” Met name dankzij het werk van Cuby + The Blizzards staat Drenthe te boek als dé bluesprovincie. Volgens Jon Meyerjon is de invloed van Harry Muskee en zijn band nog altijd goed te merken. ,,Als wij ergens in een ander deel van Nederland optreden en de mensen horen dat we uit Drenthe komen, dan denken ze al gauw: dat komt wel goed.”

Het album The Doggoners Blues Out is in eigen beheer uitgebracht en verkrijgbaar bij warenhuis Vanderveen in Assen, bij café ‘t Keerpunt in Spijkerboor, via de website www.jonmeyerjon.com en iTunes / Google Play.

Te beluisteren op Spotify, Tidal, Deezer, Apple Music.

Opname en mix: Bassman Studio Eelde
Master: Blaisdell Studio Groningen
Productie: DTA Systems Leiden
Ontwerp: Jon Meyerjon

CD The Doggoners Blues Out is nu verkrijgbaar

CD nu verkrijgbaar. The Doggoners Blues OUT met Martin van der Velde, George Snijder, Michiel Mens, Lars Müller, Mick van Heijningen, Richard Koster, Jos Smidt, Ted Pickman, Ramses Helmus en Anne Doedens.

Je kan hem bestellen via het contactformulier. De CD kost € 10, - en dat is inclusief verzendkosten.
Je kunt kopen bij Vanderveen in Assen en 't Keerpunt in Spijkerboor.

Zie info CD, pagina BLUES OUT.

Nieuwe CD Greyhound Blues Band

Speciale jubileum-CD in een gelimiteerde oplage

DOGGONE LIVE ON RADIO BLUESWORLD
Registratie in Theater Landstede voor het radioprogramma Bluesworld van RTV ZOo Zwolle, het laatste optreden in het kader van onze 25-jarige jubileumtour.

Ruim 60 minuten Live Doggone Blues.
Zang en gitaar, Jon Meyerjon.
Bas, Martin van der Velde.
Drums, George Snijder.
Tijdens de jubileumtour werd de band aangevuld met Michiel Mens op hammondorgel.
Meer info op website Greyhound Blues Band.

De CD kost € 5,00 (we rekenen € 3,00 voor de verzendkosten).
Bestellen via ons contactformulier.
U kunt ook € 8,00 overmaken op NL 03 INGB 0701 7906 01, tnv M.van der Velde, Rolde.
Onder vermelding van CD en uw adres.

Top 10 Streams

Top 10 van streams van de cd's Doggone It!, Blues Rhythm 'n Love en Doggone Blues Live per 1 januari 2017.

  1. Judgement Day (Doggone Blues Live)
  2. Shake It for me (Doggone It!)
  3. Cold (Blues, Rhythm 'n Love)
  4. Don't Mind People Grinning In Your Face (Doggone It!)
  5. Blue Box Blues (Blues, Rhythm 'n Love)
  6. Since My Baby is Gone (Doggone Blues Live)
  7. If You Go (Doggone It!)
  8. Losing Hand (Doggone Blues Live)
  9. Chili Blues (Doggone It!)
  10. Easy Street Blues (Blues, Rhythm 'n Love)
  • #1, #4 en #5 zijn de eerste nummers op de cd.

In the mask zingen

Hallo Jon,
Als je het neusje van de zalm wilt weten van het "in the mask" zingen, kun je het beste even in YouTube de trefwoorden "Vocal Placement" invoeren, want dat is de officiële term.
Het klopt ook wat je merkte: als je vocal placement lukt, door het achter de neus en de ogen te plaatsen, ontstaat er een giga resonans waardoor je mond de functie krijgt van het klankgat van een (niet-elektrische) gitaar. Zeker wanneer je met je aandacht het zanggeluid nòg meer richting je bovenschedel projecteert. Belangrijk is wel dat je tegelijk ademsteun gebruikt vanuit buik- en borstkas. Het grappige is dat je keel VOLLEDIG ontspannen kan blijven op die manier, waardoor het larynxgebied met stembanden op zich compleet VRIJ is om lucht door te laten. Wegens het gelijktijdig gebruik van ademsteun blijft de luchtstroom tevens constant, waardoor er geen “brokkeltjes” in het stemgeluid ontstaan. Iemand die deze techniek perfect beheerst is Beyoncé. Tijdens een live optreden bij Oprah schreeuwt ze zonder enige inspanning de hele tent bij elkaar met 100 % ontspannen keel/larynx/stembanden. Op die manier kan men zelfs uren doorzingen terwijl de stem op geen enkele manier schade ondervindt.

Ik vond op YouTube vocal coach Pete Moody die (aan het eind van de clip) heel duidelijk het verschil tussen bedoelde technieken demonstreert.

Overigens had ik dezelfde reactie als jij, toen ik het onder de knie kreeg: ik vond m’n stem zó anders en wist niet of ik het wel mooi vond…… De docente vertelde mij dat dit zelfbedrog is, omdat je tijdens het zingen je eigen stem niet kunt horen zoals het publiek dat hoort. Om te horen hoe je stem klinkt met vocal placement op de manier waarop het publiek je hoort, plaats je je handen naast je hoofd en vóór je oren (oren niet afsluiten), zodat je indirecte feedback vanuit de ruimte om je heen krijgt van je zang,i.p.v. rechtstreeks feedback IN je hoofd. Wèl oppassen voor nasaal geluid bij vocal placement, alhoewel dat bij sommige rock- of blueszang soms schijnt te mogen……  

Succes maar weer… JN

Jon, dit is een heel mooi voorbeeld van een jongeman die weliswaar aan Vocal Placement (= singing in the mask) doet (en daarmee z’n keel ontlast), maar het aanvankelijk allemaal veel te nasaal zingt (hij knijpt het door de neus af); later komt het goed. Heel mooi instructiefilmpje vind ik.

JN

Album op internet

Albums op internet is makkelijk en niet duur

Ik luister veel via de Bluesound Node naar muziek, die op internet wordt aangeboden. De Node streamt de digitale muziek naar mijn analoge huiskamerinstallatie. Ik bedien de muziekbibliotheek met een app op iPad. Makkelijk en je hebt er uren geen omkijken naar.
Tussen al die internetmuziek moeten natuurlijk ook mijn eigen albums staan. Om de muziek daar te krijgen is een music aggregator nodig. Bekende aanbieders van muziek doen alleen zaken met een aantal bedrijven, die zij vertrouwen en die hun ontlasten van alle rompslomp.
Een paar jaar terug probeerde ik het met CD Baby, maar dat was een gedoe waardoor het er maar niet van kwam. Begin juni 2016 heb ik opnieuw een poging gewaagd; nu met Record Union in Zweden. Op internet las ik, dat het met hen makkelijk ging. En dat is zo.

record_union_logo

Voorbereidingen

Zet het album met de nummers, die je op internet wilt zetten in wav-formaat op je pc. Je bent vrij in je keuze en je hoeft de originele cd niet te volgen; er kunnen nummers af, of bij. Het hoeft ook geen originele cd te zijn.
Zet de artwork klaar. Volg daarbij de afmetingen van de voorkant van de cd. Pas dit ook aan, als de voorkant te druk is. Op internet wordt het verkleind; Spotify gebruikt thumbnails en een iets groter formaat.
Voor de financiële afwikkelingen heb je een PayPal-account nodig. Op internet vind je hoe je die aanmaakt.

Aan de slag

Maak een account aan op recordunion.com.
De website leidt je op een eenvoudige stap-voor-stap-wijze  door het proces. Vul de naam van het album in en de uitvoerende artiest (groep). Elk album heeft een streepjescode (UPC) nodig. Als je die niet hebt, dan voegt Record Union die toe (kost $ 10).

general_info

Met drag-and-drop de wavjes toevoegen. Elk nummer krijgt gratis een streepjescode. Standaard zijn 12 nummers, een extra nummer kost ongeveer € 1,50 / pn.
Na het toevoegen typ je de titels en de medewerkende muzikanten in. De website vraagt je alles nog eens goed te controleren, omdat je het daarna niet meer kunt wijzigen.
Daarna maak je een keuze uit 3 internetpakketten. Ik koos het middelste pakket Top Dog, waarmee het album terecht komt op: Spotify, Tidal, Deezer en iMusic en musicshops iTunes en Google Play. Ik koos ook nog voor de korting bij een 3-jarig contract.
Als alles goed staat, word je naar de betaalpagina geleid.

Afhandelen

Alhoewel er een creditcard-knop op de betaalpagina staat, betaal je toch via PayPal. Je logt in op PayPal en geeft een akkoord op de factuur. Record Union gaat direct voor je aan de slag, ik kreeg na 3 week het bericht van de afschrijving.
Na anderhalve dag stond het album al op Spotify, na 3 dagen op iTunes en iMusic. Mijn zoon heeft Tidal en die zag het album ook binnen 3 dagen verschijnen.
Wat kostte het? De cd Doggone IT! kostte € 34 (= $ 38, inclusief BTW, het album had al een UPC) voor 3 jaar. De cd Blues, Rhythm ’n Love kostte € 58 (= € 66, extra € 10 voor een UPC en € 18 voor 5 extra nummers voor 3 jaar).

Nu de muziek op internet staat, moet je het nog rondtoeteren. Via je website, Facebook, Instagram, FlickR, Twitter, Pinterst,… Op SoundCloud kun je een gesproken boodschap achterlaten, op YouTube een video. Op Spotify kun je playlists aanmaken of mensen benaderen die een lijst of radiostation hebben. Een bericht sturen naar de emailadressen van mensen, die ooit interesse hebben getoond.
Uiteindelijk zou het mooi zijn als je er één optreden aan overhoudt, want dan ben je alweer uit de kosten.

En o ja, mochten er revenuen zijn dan stuurt Record Union je die via PayPal naar je toe.
Bij Record Union krijg je 85% van je royalty’s (je kunt ook kiezen voor 92%, maar dan zijn de storage costs hoger).

Play list na 1 maand

play_na_1mnd
Na een maand was ik nieuwsgierig hoe vaak er een nummer was beluisterd en welke nummers populair waren op Spotify.

Zangperikelen (2)

6100016_orig

Zanggeluid vergroten

Een bevriende zangcollega deed onlangs een ASG-C (algemeen stemgebruik check, zie bericht Perikelen 1) en hierbij opmerkingen van hem:

Wat ik vooral leer op de tegenwoordige lessen is moeiteloos leren zingen. Ik plaats nl veel te veel controle en spanning in nek/hals/kaken/mondgebied. Het is belangrijk om via bovenneus en voorhoofd vanUIT de neus te zingen ZONDER dat het nasaal gaat klinken. Dit moet echter wel eerst overdreven nasaal geleerd worden om het onder de knie te krijgen; dus af en toe “twàngen” (spreek uit op z’n Amerikaans) bij het leven….. en op kinderlijk-dreinende zeurtoon (alsof je ergens je zin in wilt hebben) regeltjes zingen…. Vervolgens met instandhouding van bedoeld “aangezichtszingen” het nasale er weer afhalen…..
Bij mij bleek er een extra complicatie. De eerste paar jaren had ik nl les van een klassiek geschoolde pedagoge die mij vooral de “huilstand” van het stemapparaat bijbracht die nodig is voor klassieke zang. Die moet ik dus nu eerst weer afleren om de juiste techniek voor pop/jazz-zang te ontwikkelen.

Zangperikelen (1)

komplettsaangbogcd.wm

Stem weg

Nooit problemen gehad met zingen, maar tijdens een optreden jongstleden was mijn stem ineens weg. Er kwam geen geluid meer uit. Het nummer instrumentaal afgemaakt, het probleem gemeld en links en recht kwamen er gelijk mensen aanrennen met glaasjes water. Dat hielp, vooral om weer wat bij mijn positieven te komen en me af te vragen wat er aan de hand was.
Het voelde alsof ik links van mijn strottenhoofd een spiertje had verrekt. Door meer "voor in de mond" te gaan zingen kon ik het de avond uitzingen. Ik denk, dat ik, door mijn aandacht om mijn stembanden te ontspannen, te veel druk ben gaan zetten op mijn keel. Een goede ontspanningsoefening is om een rollend, gorgelgeluid te produceren (een soort oengaaaaaa..., dat was vroeger een radiospelletje; wie kan het langst een oengaaaaa maken zonder adem te halen). Het geluid moet ontstaan door de uitademende luchtstroom, waarbij je geen druk mag zetten op je keel. Om er geluid bij te krijgen, ben ik geneigd om mijn kin naar mijn borst toe te bewegen. Maar je moet je mond in de gaapstand zetten en je kin wat naar voren strekken.
Nog een oefening; zuchten, eerst alleen op luchtstroom. Laat binnenstromen en zucht die weer uit. Niet met buikspanning (de buik niet intrekken en loslaten, wel je buikspieren aanspannen om je rug steun te geven). Daarna met stem op pfuuuuuèèèèèèèèè, pfuuuuuuuuèèèèèèèè. Van hoog naar laag.
Ik ben dit weer goed gaan oefenen (elke dag, meerdere keren), waardoor ook mijn spraak weer zonder kraak werd. Als je met je vinger en duim aan je strottenhoofd voelt, dan moet deze lekker los in je keel liggen. Je kunt hem voorzichtig een beetje van links naar recht bewegen. Bij eerdere problemen was het hele zaakje vast komen te liggen tegen de onderkaak aan. Via een logopedist is dit verholpen.
Met opgetrokken schouders zingen heeft hetzelfde effect. Schouders moeten afhangen, ontspannen langs het lichaam.

Slechte gewoontes leer je jezelf ongemerkt aan en kun je soms moeilijk bij jezelf herkennen. Daarom is het aan te raden om eens in de "zoveel" jaar een ASG-C te doen bij een zangpedago(o)g (e). ASG-C (algemeen stemgebruik check) verzin ik nu, het is niet iets waar je op kunt zoeken. En neem er dan wat lessen bij. Bij de meeste zangpedagogen kun je uren inkopen, zodat je het overzichtelijk en betaalbaar houdt. Zij kunnen je ook helpen met technieken, die het zingen vergemakkelijkt en je geluid groter maakt.
Zelfstudie kun je doen met boek Complete Zangtechniek van Cathrine Sadolin (inclusief gratis te downloaden voorbeelden cd). 90% van de zangpedagogen gebruikt het. 
O ja, zoek wel een pedagoog die je schoolt in pop en jazz / blues. Een klassieke scholing zul je bij popzingen toch weer moeten afleren.

EV re410

IMG_3593_EV_RE410

Zaterdag 14 augustus live uitgeprobeerd.

Ik heb de EV 410Re gekocht bij de Baxshop. De eerste keer, dat ik daar iets koop. De online prijzen zijn vergelijkbaar met Thomann Duitsland en beide hebben een vracht-tracking-systeem zodat je kunt checken je wanneer je pakje eraan komt. Thomann gaat daarin het verst.
Voor mij is een microfoon een gebruiksartikel, waarvan ik weet dat ze een bepaalde levensduur hebben. Ik ga ze niet vooraf uitproberen, maar ga af op wat anderen ervan vinden en luister ernaar op YouTube.

Live neem ik altijd meerdere mee. Soms past de ene microfoon beter in de ruimte dan een andere. Bovendien moet ik gasten bedienen als die ook zingen. Ik heb een Shure 58 en Beta58, Sennheiser e865 en een kapotte Shure Beta87A en 87C.
De Amerikaanse zangers kiezen altijd de Shure Beta58. Ik neem de Beta87C en de Sennheiser in ruimtes met gladde wanden (als ik meer diepte in het geluid wil).
Aangezien de Sennheiser wollig kan zijn en Shure te fel in het hoog, was ik op zoek naar iets nieuws. De Shure is trouwens een hele goede microfoon in een geluidsstudio, maar wel kwetsbaar bij liveoptredens en 399 euro is dan veel geld.

Ik koos voor een EV re410 (zie ook de discissie in vorige berichten). Het is een Amerikaans ontwerp en geproduceerd in Taiwan. Deze condensatormicrofoon accentueert het middengebied en geeft het extra body. Heeft een cardioid polar pattern waardoor je on- en off-axis kunt zingen. Als je recht in en vlakbij de microfoon zingt, worden de bassen wat versterkt.
De mic is licht; 260 gram. Ziet er niet echt bijzonder uit, wel robuust en degelijk. Ruikt wat onaangenaam (verf of gebruikte materialen?). Bij de soundcheck klinkt hij open en voegt iets toe aan mijn stem (daar waar ik wel wat ondersteuning mag hebben). Aan de instelling op de mixer hoef ik niet veel bij te stellen. Die is nagenoeg hetzelfde als de Shure.
Tijdens het spelen vonden de bandleden hem helderder dan de andere microfoons met een warmere klank. Voor de zanger betekent dat, omdat je achter de speakers staat, verlies aan nuance in je zang. De Shure 87C prikt goed door het live-geluid heen, maar kan in de zaal schel klinken. Daar we geen geluidsman hebben, regel ik het geluid van mijn plek in de line-up. Ik ben dan vaak tevreden met een goed geluid op de monitor (bezuinig daar nooit op).
De EV doet wat er wordt beloofd. Ook het close zingen met extra accentuering, maar als ik hard close on-axis zing, gaat de EV feedbacken. Je kunt de grill ook niet afsluiten met je hand, dat geeft ook een feedback.
In muziekstukken, waar de band gas terugneemt, kreeg ik aangenaam en warm en helder geluid, waardoor ik meer met de melodie kon improviseren.
De volgende keer hoop ik meer tijd te hebben om de mixer anders af te regelen. Wellicht heeft dat een nog beter resultaat.

Al met al een goede microfoon met een gunstige prijs-kwaliteitverhouding. Wel een microfoon, die je moet leren kennen.

Draadloze microfoons

Doordat ik mogelijk geïnteresseerd zal raken in een draadloos microfoonsysteem, kwam ik gisteren iets heel belangrijks daarover aan de weet van de deskundigen….

Men stelt dat in feite enkel de afzonderlijke microfoons van boven de € 200,- eigenlijk allemaal van goede kwaliteit zijn. Zodra deze worden geïntegreerd in een draadloos systeem, kom je meestal boven de € 500,- uit. (maakt niet uit dynamisch of condensator). Echter bij de systemen van boven de € 500,- gaat het niet meer over de audiokwaliteit van de microfoon (die is nl van allen goed), maar over de (draadloze) verbindingen van het systeem ! (beschikbare frequenties, bandbreedtes, storingsvrije overdracht, bescherming tegen signaaluitval, ruishoeveelheid, enz enz)

Als gevolg daarvan blijken door techniek en jarenlange ervaring alleen Sennheiser en Shure, en in een enkel geval AKG, nog maar serieus te nemen………. De rest kun je wel vergeten als je voor kwaliteit gaat…….

’t Is maar een weet……… Jouw Sennheiser E865 blijkt vooral ook binnen een draadloos systeem heel hoog te scoren……

 

Keuze zangmicrofoon

Mijn Shure heeft het begeven. Het membraan is toch een zwak punt van die dingen. Ik gebruik nu mijn Sennheiser E865, maar misschien moet ik toch aan de EV.

Wat jammer dat je Bèta 87-C het heeft begeven…… Wat jammer want die microfoon deed echt iets voor jouw stem. Heeft ie een klap gehad of heb je er zoals met je Shure 58, spijkers mee in de bühne geslagen ??   Jij moet dus NOOIT een ribbon- c.q. bandmicrofoon aanschaffen ! Hoeft maar 1 keertje op de vloer te vallen en is kaduuk en niet te repareren !

Nu je een nieuwe microfoon nodig hebt, zou ik als ik jou was mijn gedachten ook eens laten gaan over de Röde S1 ………..Australisch merk. Een condensator die mogelijk jouw stem net even die extra boost kan geven…… De volgende zanggroep heeft een uitvoerige test gedaan en ik maak er uit op dat m.n. jouw stemtype bij de S1 goed tot z’n recht komt…. Deze microfoon heeft bovendien een hele goed feedbackafwijzing (is nl super-cardioïde) zodat je stem nooit door andere luide instrumenten uit de band overruled wordt bij live-optredens. Röde heeft van oudsher een hele goede prijs-kwaliteit verhouding, m.a.w. is beslist niet duur voor wat je er voor krijgt. Helaas passen de Rödes niet bij mijn stemsoort; ik had ooit de K1 (studio grootmembraan), maar die heb ik weer de deur uit gedaan…

Dit is aflevering 2 van de microfoontest; uitslag tegen het eind…  https://www.youtube.com/watch?v=vcvZCQix25g   Bij een gemiddelde van alle stemsoorten kwam de S1 dus zelfs als beste uit de bus qua prestaties. Mijn stem moet het (net als de bariton in het filmpje) vooral van Neumann en Electro Voice hebben…afhankelijk van muziekgenre doet een hele goeie Sennheiser het bij mij ook nog wel….

Ik zou in ieder geval geen dynamische microfoon meer nemen als ik jou was……moet je veel te hard schreeuwen doordat ie minder dynamiek heeft dan de gemiddelde condensator…..

Op zoek naar een goede podiummicrofoon

In dit bericht een uitgebreide correspondentie met vriend Jan.

Op weg naar een Electro Voice ND967?
Op weg naar een Electro Voice ND967?

Een goede podiummicrofoon (1)

Wil je het volledige bereik van jouw stem goed tot z’n recht te laten komen, heb jij eigenlijk een condensator nodig (alhoewel voor live, zeker bij luidruchtige bands meestal een dynamische microfoon gebruikt wordt), dus wat dat betreft zit jij in jouw specifieke situatie met de Shure Bêta 87C helemaal niet gek. Wil je wat dat betreft het neusje van de zalm, heb je een Neumann KMS 105 nodig. Punt alleen is dat je met zang bij een rock- of bluesband altijd het gevaar loopt van rondzingen of `bloeden` /  `leakage`. De microfoon moet dus in jouw geval een flinke `rejection` / afwijzing van bijgeluiden hebben, niet zozeer of alleen wat betreft de off-axis richtingen, maar ALLE geluiden die zich verder dan 50 cm van je hoofd bevinden. Tegelijkertijd wil je als zanger natuurlijk ook niet steeds veroordeeld zijn tot `on-axis` zingen, d.w.z. recht in de microfoon moeten zingen op straffe van verlies van volume, basgeluid en klankkleur zodra je een beetje `off-axis` zeg maar scheef in de microfoon zingt….. om nog maar te zwijgen van de gevolgen van een paar centimeter verder weg bij de microfoon vandaan zingen….(`proximity`). Tsja, en een condensator mag weer graag ploppen wanneer je TE dicht met je mond bij het rooster zingt……  Kortom, hoe los je al die voors en tegens op ????  Wil je een iets gunstiger draaikolk in de portemonnaie dan van de Neumann, dan zou ik een AKG C535 EB ten zeerste overwegen als ik jou was. Je kunt ‘m helemaal `customizen` naar jouw stem…. Wordt gebruikt door James Taylor! Kan in studio en op de bühne, voor zowel zang als instrumenten (maar beter voor zang). Bij de Baxshop is ie heel betaalbaar…. Ik zou ‘m ook wel willen, maar nu na de Electro VoiceV RE20 is het geld eerst weer op… Het is een dynamische microfoon, maar klinkt als een condensator.
http://www.youtube.com/watch?v=_r9-19AtK9Y

http://www.youtube.com/watch?v=XzEPVHw6THc

http://www.gearslutz.com/board/reviews/673599-akg-535-eb.html

klik LEES MEER en lees 7 berichten over microfoons en zang.

Reactie van Hilco ter Heide (The Buffoons) op optreden in Haaksbergen

Hallo GBB,
Bedankt voor het ons laten genieten van een onvergetelijk optreden in De Kappen. Zeer aangenaam van klank, jullie beheersen allen jullie instrument. Toch even: Martin, je vloeiende muzikale basfiguren hebben me aangenaam getroffen. Jon, we zitten nu na te genieten van jullie CD, je stem klinkt hier iets gevulder. Gisteren deed je me telkens weer een beetje aan Harry (Cuby) denken. Raar? Je wat lichte stemgeluid, en jouw akkoordenbegeleiding hoor je niet zo vaak, lekker. George: jij weet hoe het hoort bij blues,nl, geen ingewikkelde Gene Crupa’s, strak en ter zake doend, wauw. Was het Richard op harmonica? Slechts één, nee, twee woorden: lachend genieten. Ook hier Stevie doet het niet beter, zeker weten. Nou ja, je hoort het: jullie hebben ons eindelijk eens weer het echte genieten gebracht.
Nog veel succes en hopelijk nog eens tot horens en zien.

The Buffoons
The Buffoons

Groeten, Hilco ter Heide, je weet wel, medeoprichter en frontman van wijlen The Buffoons. Op You Tube zijn nog wel een filmpjes van de enige, echte, originele Buffoons. Aan te bevelen: Derksen on the Road met ook met andere helden (zoals hij dat noemt, ) van Johan Derksen. Johnny Kendal zal je verbazen, Specs Hildebrand en Rudy van de Berg (Bennet) en King of the World (The Blizzards) zijn ook niet te versmaden. Die lange in het midden in de gaten houden.
P.S. Ken je ze nog? Nostalgie. Die lange in het midden komt je wellicht bekend voor.
YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=rNUKooDRRtE

The Buffoons zingen voor John en Yoko
The Buffoons zingen voor John en Yoko

#10 Bluesfestival Hoogeveen Tamboer 2014

Phil "Big Daddy Blues" Speat, photo Klaas Guchelaar
Phil “Big Daddy Blues” Speat, photo Klaas Guchelaar

In the Forumfoyer the Greyhound Blues Band (from Drenthe) has taken residence as a backingband for various American musicians. Starting with Rene Trossman. Chicago blues, off to a good start of the evening.
Once Ralph had finished I went back to check on the Greyhound Blues Machine and couldn’t believe my eyes. They were playing for one huge man: Phil ‘Big Daddy Blues’ Speat chanting “Boogie boogie boogie” to an enthusiastic dancing audience. On look and I was hooked. Brilliant, couldn’t get that grin of my face. That’s blues, true blues! Phil was in the audience moments later singing and dancing with the crowd. I loved it!
Now there was one more all-male-band playing in the Parkfoyer: the Rusty Roots, but I had to give them a pass to visit the last artist that the Greyhound Blues Band was backing: Juwana Jenkins, a feisty energetic lady singing ‘feel good’ blues and she had the audience singing and dancing to a great set of blues songs that dip into the deep historical tradition of blues with Gospel, Memphis soul and a bit of Motown. Superb way to end the evening. (text Klaas Guchelaar)

Juwana Jenkins, photo Klaas Guchelaar
Juwana Jenkins, photo Klaas Guchelaar